Alléén wanneer een verdachte een psychiatrische stoornis heeft, kan de rechter tbs opleggen.
Tbs betekent immers: behandeling.

 

Meer informatie vindt u ook op onze afzonderlijke websites.

 

Wanneer tbs?


Psychiatrisch onderzoek
Een rechter kan alléén tbs opleggen aan een verdachte wanneer hij psychiatrische problemen heeft die (mede) geleid hebben tot het plegen van het delict. Voordat de rechter zijn vonnis uitspreekt, wordt daarom zorgvuldig onderzocht of er inderdaad sprake is van psychiatrische problematiek. Dit doen deskundigen van het NIFP (Nederlands Instituut voor Forensische Psychiatrie en Psychologie en onderdeel van het ministerie van Veiligheid en Justitie).

Het NIFP-onderzoek leidt tot een psychiatrisch rapport dat naar de rechtbank gaat. In dat rapport moet het volgende helder en goed beargumenteerd beschreven zijn:

  • Is er sprake van een psychiatrische stoornis?
    Zo ja, welke stoornis is dat en in welke mate is die stoornis aanwezig?
  • Is er een relatie tussen de stoornis en het plegen van het delict?
  • Hoe groot is de kans op recidive, op het opnieuw plegen van een delict?

De deskundigen adviseren de rechter ook of tbs al dan niet moet worden opgelegd. Het advies is echter niet bindend. De rechter hoeft het advies niet op te volgen.

Tbs: ja of nee?
De rechter kan alleen tbs opleggen als aan drie voorwaarden is voldaan: 

  1. De psychiatrische stoornis heeft (mede) geleid tot het plegen van het delict.
  2. Er is kans op recidive (opnieuw plegen van een delict).
  3. Op het gepleegde delict staat een gevangenisstraf van minimaal vier jaar. 

ad. 1    Psychiatrische stoornis
Als de stoornis heeft bijgedragen aan het plegen van het delict wordt de verdachte verminderd toerekeningsvatbaar of ontoerekeningsvatbaar verklaard. Het delict wordt hem dan niet (volledig) aangerekend. Is iemand volledig toerekeningsvatbaar dan kan hem geen tbs worden opgelegd. Hij krijgt dan alleen gevangenisstraf. Is iemand volledig ontoerekeningsvatbaar dan kan hem geen gevangenisstraf worden opgelegd. In dat geval kan de verdachte alleen een strafrechtelijke maatregel, zoals tbs of plaatsing in een psychiatrische instelling, worden opgelegd. Bij verminderde toerekeningsvatbaarheid wordt er een gevangenisstraf én een tbs-maatregel opgelegd. De meeste mensen met een tbs-maatregel zijn verminderd toerekeningsvatbaar verklaard.

ad. 2    Kans op recidive
Omdat iemand lijdt aan een psychiatrische stoornis is er een kans dat hij opnieuw een delict pleegt. Hoe groot die kans is, bepaalt de rechter op basis van de deskundigenrapporten en het justitiële en psychiatrische verleden van de verdachte. Ook kijkt hij naar de ernst van het gepleegde delict. Wanneer de verdachte ‘slechts’ een gevaar voor zichzelf is kan hij geen tbs krijgen. Wel kan hij dan in een psychiatrisch ziekenhuis worden opgenomen.

ad. 3    Het gepleegde delict
Tbs is een ingrijpende maatregel. Daarom wordt tbs met name opgelegd wanneer op het gepleegde delict een gevangenisstraf van vier jaar of meer staat.

 

Delen via